d(e)wekut

(hebr., przyleganie) – stan bliskości duszy człowieka z Bogiem. Głównym celem modlitwy, wymówionego błogosławieństwa i wszelkich działań mist. jest powrót duszy do boskości, do miejsca skąd pochodzi i które stale na nią czeka. Według kabalistów, do stanu d. prowadzi wiele dróg; m.in. stała świadomość obecności Boga i świadomość Jego nieustającej miłości, sztuka poddania się woli bożej lub zharmonizowanie i uzgodnienie woli ludzkiej z boską. Każde działanie prowadzące do owego stanu ma jednocześnie charakter kosmicznej celebracji jedności; przywraca połączenia między sefirami. Powoduje ich połączenie z Bogiem. Odnawia i oczyszcza związek Boga z Jego Imieniem. Umożliwia powrót każdego bytu z wygnania do przeznaczonej mu Ziemi Obiecanej. (Por. też Dow Ber z Międzyrzecza)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand