czulent

(czolnt; jid., od starofrancuskiego chald; współcz. franc. chaud = ciepły) – nazwa popularnej potrawy, przeznaczonej na szabat, zwyczajowo spożywanej w dzień sobotni. Ze względu na obowiązujący w szabat zakaz pracy (w tym także rozpalania ognia) potrawa ta musiała być przechowywana w ciepłym miejscu (stąd nazwa) od piątkowego popołudnia do soboty. Prawdopodobnie początkowo określenie to oznaczało pożywienie wkładane do pieca na noc, i dopiero z czasem zaczęto go używać jedynie w odniesieniu do potrawy szabatowej. Jedzenie można było, jeśli istniała taka możliwość, pozostawiać na noc u piekarza, w wygaszonym piecu. Innym sposobem przechowania ciepłej strawy było uszczelnianie własnego pieca (m.in. zalepiano wylot kominowy), co często stawało się przyczyną pożarów, wybuchających w dzielnicach żydowskich w średniowiecznych miastach. Z czasem cz. zaczął oznaczać rodzaj zapiekanki z mięsem, złożonej z wielu różnych składników dobieranych w zależności od tradycji lokalnych (minhag) bądź rodzinnych, dostosowanych do zamożności danej familii. (Zob. też cymes)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem