chupa

(hebr., baldachim, pokój, namiot; jid. chupe) – w czasach biblijnych namiot lub wydzielona komnata, do której podczas trwania uroczystości weselnych wprowadzano młodą parę (por. Ps 19,6; Jl 2,16; Iz 4,6); oznaczało to akt zawarcia małżeństwa. Już od czasów talmudycznych ch. była tylko baldachimem, pod którym stawali nowożeńcy. Symbolizował on dom pana młodego, stając się niezbędnym atrybutem ceremonii ślubnej (ślub). U Żydów aszkenazyjskich była to bogato haftowana tkanina, rozpięta na czterech drążkach. Częstym motywem haftu były gwiazdy, stanowiące aluzję do licznego potomstwa (Rdz 15,5). U Żydów sef. ch. zastępował tałes, trzymany nad głowami nowożeńców. Zgodnie z tradycją żydowską, ch. stanowi równie niezbędny element uroczystości związanych z zawarciem związku małżeńskiego, jak pierścień, wkładany przez pana młodego na palec panny młodej i wypowiedzenie przez niego sakramentalnej formułki: Hare(j) at mekudeszet li ke-dat Mosze we-Israel (hebr., Oto jesteś mi poślubiona, zgodnie z wiarą Mojżesza i Izraela). Słowem ch. określa się też ślub, według rytuału żydowskiego (jid. chupe-wekduszn).

Autor hasła: Ninel Kameraz-Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem