choroba głodowa

zespół patologiczny objawiający się zaburzeniem czynności organizmu, wywołany trwałym niedożywieniem. Badania ch.g. podjęła w 1942 grupa lekarzy z getta warszawskiego, z inicjatywy dr. Izraela Milejkowskiego. Kierownictwo naukowe badań prowadzonych przez kilkunastu lekarzy objął dr Julian Fliederbaum. Plan działania obejmował uzyskanie obrazu klinicznego i obserwację zmian biochemicznych u dzieci w wieku od 6 do 12 lat i dorosłych w wieku od 20 do 40 lat, by wyłączyć okresy życia, zmieniające same przez się gospodarkę ustroju. Przedmiotem obserwacji były przypadki głodu, wolne od dodatkowych powikłań, u ludzi sprowadzanych z punktów dla uchodźców. Wyniki badań, finansowanych przez Judenrat, opublikowano po wojnie w książce Choroba głodowa. Badania kliniczne nad głodem wykonane w getcie warszawskim z roku 1942 (pod red. L. Płockera; Warszawa 1946). PS

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem