chawura

(hebr., zgromadzenie, kompania, towarzystwo, grupa) – wspólnota biesiadna; grupowała osoby o podobnych zapatrywaniach religijnych, zbierające się w szabat i większe święta dla wspólnych modłów i dyskutowania kwestii religijnych. Była podstawą przekazu tradycji ezoterycznych. Instytucja ch. powstała w starożytności i przez długi czas – jako miejsce szabatowych i świątecznych nabożeństw – skutecznie konkurowała z synagogą. W późniejszych czasach była szczególnie popularna wśród Żydów sefardyjskich, zwłaszcza w środowiskach kabalistycznych. Została także zaadaptowana przez polskich sabatajczyków i chasydów. Ch. zbierały się zazwyczaj podczas trzeciego posiłku szabatowego, który spędzano w gronie towarzyszy (hebr. chawerim), a nie rodziny. (Zob. też zmirot)

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem