chasidim

(l.mn., od hebr. chasid = pobożny; jid. chosed, l.mn. chsidim) – termin pojawiający się wielokrotnie w BH, zwł. w Księdze Psalmów. Oznaczał on sprawiedliwego, pobożnego człowieka lub grupę takich ludzi. Nie chodziło przy tym o wyodrębniony wzorzec (typ) osoby, takiej jak chrześcijański „święty”. Istnieje przypuszczenie, że „pobożni” już w okresie powstawania Psalmów jednoczyli się w grupy, mające bronić ich wiary. Za czasów Machabeuszy najważniejszą taką grupę stanowili faryzeusze. Pojawiający się później w literaturze rabinicznej pojęcie chasidim riszonim (hebr., dawni [pierwsi] pobożni [ludzie]) odnosiło się zapewne do esseńczyków, nie wspominanych wprost w Talmudzie, albo do wcześniejszych grup z czasów Machabeuszy. Wyrażenie to także zdaje się wskazywać, że grupy takie przestały istnieć w czasach rabinicznych. Termin chasid w odniesieniu do postaci z końca I w. n.e. oznaczał już rodzaj religijności, realizowany indywidualnie. W późniejszych czasach, do najważniejszych tego typu grup zaliczano chasydów nadreńskich, zwanych też chaside(j) aszkenaz (hebr., chasydzi niemieccy; por. kabała chasydów nadreńskich), a później chasydów (por. chasydyzm polski). Jednak w świetle współcz. badań poddano w wątpliwość, czy naprawdę istniała gmina chasydów nadreńskich, bowiem informujące o niej dzieło Sefer Chasidim, przypisywane Jehudzie he-Chasidowi w istocie mogło opisywać idealną społeczność pobożnych, a więc stanowić zapis pewnej utopii. (Zob. też: egzorcyzmy; Jehuda Chasid ha-Lewi z Siedlec)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand