chamsa

(hebr., grupa pięciu, od semickiego źródłosłowu chms [ che(j)t, mem, sin], oznaczającego „pięć”) – amulet w kształcie otwartej dłoni, używany przeciwko „złemu oku”; znany już Filistynom, jak również w islamie i kulturach pozaeuropejskich, a przez Fenicjan zw. „ręką Baala” (Baal). Dla Żydów, nazywających go także „ręką Miriam” (Miriam) był symbolem opiekuńczej ręki Stwórcy. Czasem, w jego centrum umieszczano emblemat oka, symbolizujący Opatrzność Bożą. Żydowska ch. miewa czasami sześć palców, oraz bywa silnie stylizowana, ze względu na religijny zakaz używania wyobrażeń żywych stworzeń. Amulet ten był szczególnie popularny wśród Żydów sefardyjskich. Obecnie, za sprawą odgrywanej przez nich roli w Izraelu, został spopularyzowany także w krajach zachodnich.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem