całun

(hebr. michse; jid., hebr. tachrichim) – okrycie, w które przyoblekano zmarłego, po taharze, w domu przedpogrzebowym. Zwyczaj ten obowiązywał wszystkich Żydów, jako że zgodnie z religią mojżeszową, przed Bogiem wszyscy są równi, zarówno biedni, jak i bogaci. C. musiał być uszyty z nowego, białego, bawełnianego lub lnianego płótna. Do jego krojenia nie wolno było używać nożyc, lecz materię należało rozdzierać nad głową zmarłego. Nitek nie urywano, ale przypalano nad płomieniem świecy. C. szyto grubym ściegiem; nie powinien był być zdobiony, mieć supłów i kieszeni, aby zmarły nic nie mógł zabrać ze sobą z życia ziemskiego. Mężczyzn dodatkowo okrywano tałesem, po uprzednim usunięciu z niego frędzli (cyces). Małych chłopców chowano w tałes kutn. Często funkcję c. spełniał kitel. Zmarłego, owiniętego w c. przenoszono na marach do grobu i grzebano bezpośrednio w ziemi lub układano w trumnie. (Zob. też Gamaliel II)

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem