bojkot antyhitlerowski

zorganizowany ruch stanowiący wyraz protestu przeciwko ekscesom antyżydowskim po dojściu Hitlera do władzy (5 III 1933). W Niemczech nabrał on rozmachu po 1 IV 1933, tj. po proklamowaniu pierwszego oficjalnego bojkotu żydowskich sklepów, prawników i lekarzy oraz wysunięciu żądań dotyczących usunięcia uczniów i studentów ze szkół i uniwersytetów. W Polsce ruch zapoczątkowali żydowscy kupcy w Wilnie (20 III 1933), a następnie w Warszawie (26 III 1933). Wkrótce objął on cały kraj. Uzyskał też centralne kierownictwo w postaci ogólnopolskiego Centralnego Komitetu Antyhitlerowskiego. Co prawda, układ o nieagresji podpisany w styczniu 1934 pomiędzy Polską i Niemcami – – jako warunek wstępny – zawierał klauzulę o przerwaniu b.a., jednak Józef Piłsudski ignorował tę obietnicę. Już w miesiąc po jego śmierci, władze sanacyjne rozwiązały Komitet Bojkotowy (czerwiec 1935). Ruch b.a. miał też szerokie poparcie w Wlk. Brytanii, z małym odzewem spotkał się natomiast we Francji. Szczególnie skuteczny okazał się w Stanach Zjednoczonych, wpływając na ograniczenie wymiany handlowej między tym krajem a Niemcami. Ważną rolę w jego organizowaniu odegrał, pochodzący z Kresów Wsch., Abraham Koralnik (Coralnik, 1883-1937). (Zob. też Wiślicki Wacław)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem