bit(t)ul ha-jesz

(hebr., unicestwienie [anihilacja] jaźni) – termin używany w duchowości chasydzkiej, oznaczający odrzucenie własnego ego, co ma być pomocne w uzyskaniu nadrzędnego celu, jakim jest całkowite skupienie się na przenikającym wszystko Bożym oddziaływaniu. Nie miały do tego prowadzić praktyki ascetyczne, wśród chasydów stosowane tylko przez niektórych mistrzów bądź pustelników. Drogą do b. ha-j. miała być przede wszystkim koncentracja sił duchowych na kontemplacji tego, że wszystko zawiera się w Bogu, i przeżycie płynącego stąd tremendum. Kultywowaniu b. ha-j. miała służyć głównie modlitwa kontemplacyjna, której istota stawała się rodzajem doświadczenia porzucenia świata. Ten element, wywodzony od wpływów neoplatońskich, w myśli chas. pojawił się za pośrednictwem kabały. W późniejszych tekstach idea ta pojawiała się w kontekście „podziwu dla mistrzów duchowych tamtych czasów” (tj. początków chasydyzmu) i choć nie uważano drogi na owe wyżyny za zamkniętą, to jednak sądzono, iż w „dzisiejszych czasach” są one trudno dostępne.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand