bikurim

Bikurim (l.mn.; hebr., pierwociny, pierwsze zbiory, świadczenia z pierwszych zbiorów) – 1. pierwsze owoce i płody ziemi, niesione przez starożytnych Izraelitów co roku w ofierze do Świątyni Jerozolimskiej, zgodnie z biblijnym przykazaniem, zawartym w Księdze Wyjścia (23,19 i 34,26): „Przyniesiesz do domu Boga twego, Pana, pierwociny z płodów ziemi. […] Najlepsze z pierwocin ziemi twojej winieneś przynieść do domu Pana twego, Boga” oraz w Księdze Powtórzonego Prawa (26,1-11). Tradycyjnie obowiązek ten odnoszono do siedmiu gatunków płodów: pszenicy, jęczmienia, winogron, fig, granatów, oliwek i daktyli, których – zgodnie z prawem rabinicznym – powinna być co najmniej sześćdziesiąta część z każdego rodzaju zbioru. Czas składania b. rozpoczynał obchody święta Szawuot, a kończył się wraz z Chanuką. (Zob. też święta pielgrzymie); 2. nazwę Bikurim nosi też jedenasty traktat pierwszego porządku Miszny (Zeraim), liczący 3 rozdziały (w wielu wydaniach Miszny i Talmudu znajduje się tylko czwarta część pierwszego rozdziału, resztę zaś stanowi wzięty z Tosefty rozdział Androginos, traktujący o czystości rytualnej obojnaków, zawieraniu z nimi małżeństw itp.). W B. zawarto informacje na temat tego, kto i kiedy powinien składać w Świątyni ofiary z pierwocin, oraz w jaki sposób winny być one dostarczane do Jerozolimy. Dodatkowe informacje dotyczące tych zagadnień znalazły się w TJ i Tosefcie.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem