bik(k)ur cholim

Bik(k)ur Cholim (hebr., odwiedzanie chorych, a w szerszym znaczeniu – ich pielęgnowanie; jid. biker-chojlim) – jedno z najważniejszych przykazań judaizmu, a zarazem micwa o szczególnym znaczeniu, będącym pochodną koncepcji wagi życia ludzkiego jako „boskiego światła” (por. pik(k)uach nefesz; dobroczynność). Szczególnym podkreśleniem znaczenia b.ch. była opowieść midraszowa (midrasz) o odwiedzinach Boga u Abrahama, gdy ten powracał do sił po obrzezaniu. Każdy Żyd w trakcie modłów porannych wymienia pielęgnowanie chorych wśród sześciu rodzajów uczynków, „z których człowiek pożywa owoce na tym świecie, a zasługa pozostaje mu do życia przyszłego”. Według Talmudu (Nedarim 39b) odwiedzenie złożonego niemocą oddala od niego sześćdziesiątą część jego choroby, a poniechanie odwiedzin może prowadzić do śmierci bliźniego. Wszyscy żydowscy moraliści zalecali więc gorąco b.ch. Teksty rabiniczne zawierają też wiele szczegółów dotyczących pożądanego przebiegu takiej wizyty, którą powinna rozpocząć modlitwa w intencji zdrowia chorego; w jego obecności nie należy siadać na wysokim krześle ani na łóżku, czy też obok jego głowy; koniecznie trzeba zapytać chorego o jego potrzeby oraz czy nie należy mu udzielić pomocy materialnej. W Sefer Chasidim pojawia się zalecenie dotyczące przywiązywania szczególnej wagi do odwiedzania ubogich chorych. Zwyczajowo odwiedzano chorych i inwalidów po porannych modłach w synagodze, przed powrotem do domu. Spełnianiu b.ch. służyły też w gminach żydowskich specjalne bractwa (hebr. chewrot) pn. Bikur Cholim, których członkowie odwiedzali chorych i troszczyli się o ich potrzeby. Powstające od pocz. XX w. stowarzyszenia pomocy lekarskiej często także przybierały nazwę Bikur Cholim.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem