bermudzka konferencja

(19-30 IV 1943)spotkanie niższego szczebla polityków Stanów Zjednoczonych i wysokich funkcjonariuszy rządu Wlk. Brytanii, zwołane w związku ze wzburzeniem amerykańskiej i brytyjskiej opinii publicznej oraz Kościoła i Parlamentu, spowodowanym wiadomościami o Holokauście. By odizolować prasę, na miejsce obrad wybrano Bermudy; nie dopuszczono też delegatów organizacji żydowskich. Początkowo celem spotkania miało być ustalenie zasad działania na rzecz ratowania Żydów, faktycznie stało się nim zachęcenie neutralnych krajów europejskich do przyjmowania uchodźców, utworzenie dla nich miejsc schronienia w krajach Narodów Zjednoczonych w Europie i Afryce, zorganizowanie do nich transportu, oraz zwołanie posiedzenia Międzyrządowego Komitetu do spraw Uchodźców, poświęconego wprowadzeniu w życie postanowień konferencji. Zajmowano się przede wszystkim jednak kwestiami ubocznymi; unikano kładzenia jakiegokolwiek nacisku na aktualną sytuację Żydów, co pozwoliło uchylić się od problemu ustosunkowania się do Holokaustu. Sprawozdanie z konferencji i powzięte zalecenia zostały utrzymane w tajemnicy. Za podjętymi decyzjami, z jednej strony kryło się przekonanie, że ratowanie Żydów nie jest możliwe, w związku z nasilającym się wysiłkiem wojennym tych krajów, z drugiej – obawa przed napływem setek tysięcy uchodźców; administracja amerykańska niepokoiła się ewentualnością oskarżeń o filosemityzm. Echa konferencji w prasie były nikłe. Brak jakichkolwiek istotnych ustaleń wywołał natomiast falę protestów działaczy, organizacji i prasy żydowskiej; najgłośniejszym z nich stało się samobójstwo Sz. Zygielbojma.

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand