batlan

(aram., człowiek nie pracujący; jid., batłen) – początkowo honorowy tytuł, nadawany ludziom, którzy całkowicie lub częściowo rezygnowali z pracy zawodowej, by poświęcić się pracy na rzecz społeczeństwa. W starożytności i w średniowieczu, w każdej większej gminie żydowskiej istniała instytucja zwana asara batlanim (hebr., dziesięciu niepracujących), której członkowie brali udział w modłach (por. minjan) i nauczali Tory. Pełnili też ważne role w życiu wspólnoty żydowskiej, np. wchodzili w skład sądu rabinackiego. Z czasem termin b. nabrał znaczenia pejoratywnego; w języku jidysz i we współczesnym języku hebrajskim oznacza „próżniaka”, „nieroba”, „lenia”.

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem