bat micwa

(hebr., dosł.: córka przykazania; przen.: konfirmacja, dwunastoletnia dziewczynka; jid. bas micwe) – 1. czas, w którym dziewczynka staje się pełnoletnia w sensie religijnym. Zgodnie z prawem religijnym, jest to pierwszy dzień po ukończeniu przez nią 12 roku życia, lecz dawniej nie wiązał się on z żadną ceremonią w synagodze, podobną do bar micwy. W ciągu następującego po owych dwunastych urodzinach roku, ojciec przyjmuje do wiadomości fakt odpowiedzialności córki za kobiece obowiązki. B.m., jako nowy obrządek, wprowadzona została przez neoortodoksyjnego rabina Jakuba Ettingera z Altony (1798-1871) w 1. poł. XIX w. i zaczęła się upowszechniać pod koniec owego stulecia. W Warszawie pierwsza tzw. konfirmacja Izraelitek odbyła się 31 III 1843 i została upamiętniona poprzez wybicie srebrnego medalu pamiątkowego. Zgodnie z zaleceniem czołowego sefardyjskiego autorytetu halachicznego, Josefa Chaima z Bagdadu, które zostało zawarte w dziele Ben Isz Chaj (1898), podczas uroczystego przyjęcia dziewczynka miała być przyobleczona w nowe szaty, po czym powinna była wygłosić błogosławieństwo Sze-hechejanu. Wprowadzanie do synagogi, począwszy od l. 20. XX w. (m.in. w Stanach Zjedn.), różnych form uroczystości b.m., spotykało się z oporem ortodoksów, zwłaszcza aszkenazyjskich, w tym J.J. Weinberga. Ostatecznie naczelny rabin Izraela, Icchak Nissin, w 1963 wypowiedział się za przeprowadzaniem tego obrządku w domu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand