badchan

(aram., żartowniś; jid. badchn, batchn), zw. też marszalikiem (jid.; hebr. marszal [od niem. Marschalk] = marszałek) – wesołek, trefniś, ludowy poeta. Jego zadaniem było zabawianie gości weselnych moralitetami, piosenkami, żartami, przede wszystkim zawierającymi aluzje do nowożeńców, ich rodziców, krewnych i gości. Satyra bywała kpiarska, nawiązywała do znanych ułomności i statusu lub zamożności osób, które stawały się obiektem zainteresowania b. Niekiedy złościła, a nawet oburzała, ale była przyjmowana z przymrużeniem oka. B. czasami występował w towarzystwie kapeli klezmerów. Sławnym na ziemiach polskim dowcipnisiem i b. był Herszełe Ostropoler (2. poł. XVIII w.). Pod koniec XIX w., zaczął upowszechniać się zwyczaj zapraszania b. także na inne rodzinne uroczystości – zaręczyny, obrzezanie, bar micwę. (Zob. też: Fiszzon Abraham Ałter; Margulies Dow Ber; Zunser Elijahu)

Autor hasła: Marian Fuks

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand