baal t(e)szuwa

(hebr., pokutnik, żałujący [za grzechy], człowiek pełen skruchy; jid. bal-tszuwe) – wędrowny, pokutujący grzesznik. Na ziemie polskie przybywało ich wielu w XVI, XVII i XVIII w., najczęściej z Niemiec. Oddawali się dobrowolnej – często wyznaczonej przez rabina – pokucie, za dokonane nieumyślnie przestępstwa i przewinienia. Na określony z góry czas porzucali dom rodzinny, wędrowali utrzymując się zazwyczaj z żebractwa. Często wyrzekali się spożywania niektórych pokarmów (np. mięsa, ryb, alkoholu), umartwiali się też np. zażywając codziennie zimnych kąpieli, zachowując surowe posty (nawet kilka razy w tygodniu). Obyczaj związany ze sprawowaniem tego rodzaju pokuty zaczął zanikać w ostatniej ćwierci XVIII wieku. Współcześnie mianem b.t. określa się Żydów, którzy powracają do wiary swych przodków. (Por. skrucha)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand