baal t(e)ki(j)a

baal tokea (hebr., mistrz modlitwy; jid. bal-tkije, bal-tekeje) – osoba dmąca w barani róg (szofar) w święta Rosz ha-Szana i Jom Kipur. Jeśli w gminie nie było specjalnie przyuczonego b.t., mógł go zastąpić każdy mężczyzna, umiejący dąć w szofar. W gminach aszkenazyjskich b.t., tradycyjnie ubrany w biały kitel, po wypowiedzeniu błogosławieństwa, dął w róg określoną liczbę razy. Obok niego powinien był stać ktoś (zazwyczaj rabin), kto sprawdzał, czy wszystkie dźwięki zostały poprawnie wykonane. Trąbiono dwukrotnie, z przerwą, aby zmylić Szatana, który mógł drugą serię dźwięków uznać za znak, zapowiedzianego przez Proroka Eliasza nadejścia Dnia Sądu Ostatecznego. Niektóre gminy przyjęły zwyczaj krótkiego trąbienia każdego ranka przez cały elul, a także na zakończenie postu w Jom Kipur.

Autor hasła: Iwona Kamila Brzewska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem