baal (ha-)guf

(hebr., dosł.: pan [mistrz] ciała) – pierwotnie określenie człowieka korpulentnego bądź zamożnego właściciela ziemskiego; w nowoczesnej kulturze żydowskiej – popularne określenie człowieka obdarzonego siłą, także takiego, który w chwilach zagrożenia (np. pogromu) potrafi ją wykorzystać dla obrony własnej i swego otoczenia. B. ha-g. był więc nowym wzorcem osobowym, stanowiącym wyraz sekularyzacyjnych prądów w kulturze żydowskiej, jak również postacią zapowiadającą zmierzch idyllicznego obrazu sztetł. W jego wykreowaniu ważną rolę odegrały doświadczenia związane z samoobroną żydowską podczas pogromów, do jakich dochodziło w strefie osiadłości na pocz. XX w. Termin b. ha-g. „wylansował” Ch.N. Bialik, który na łamach czasop. „Ha-Sziloach” opublikował głośną powieść Arie baal ha-guf (wyd. następnie osobno w 1905).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem