awoda

Awoda (hebr., służba, kult, praca) – 1. do czasów zburzenia Świątyni Jerozolimskiej (70 n.e.) termin ten oznaczał rytuał dokonywany przez arcykapłana w Dniu Pojednania, kiedy to – jedyny raz w roku – wchodził on do świątynnego Przybytku (Święte Świętych), składał za siebie w ofierze czerwoną jałówkę i wyznawał grzechy, wzywając Boga Jego niewymawialnym Imieniem (Imiona Boga); następnie spośród dwóch kozłów ofiarnych losowano jednego, którego składano w ofierze Bogu, a drugiego wypędzano na pustynię „dla Azazela”. Po zburzeniu Świątyni, modlitwy wygłaszane podczas a. włączono do dodatkowego nabożeństwa w dniu Jom Kipur (musaf). Później, zwłaszcza w IV w. i w średniowieczu dołączono do tej liturgii hymny religijne (pij(j)utim), pisane zazwyczaj w formie akrostychu alfabetycznego. 2. nazwę Awoda nosi też pierwsze błogosławieństwo dziękczynne, mówiące o kulcie świątynnym, w trzeciej, ostatniej części modlitwy Szmone esre(j).

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand