atara

(hebr., diadem, korona; jid. atore) – ozdobny kołnierz naszywany przez Żydów aszkenazyjskich na górnej krawędzi tałesu. Być może obyczaj ten wynikał nie tylko z przyczyn praktycznych – szal modlitewny lepiej układał się na ramionach i w ten sposób zaznaczone były jego góra i dół – ale miał także głębszy podtekst religijny, którego źródeł szukać należy w metaforach biblijnych (Prz 4,9; 7,9; Iz 28,5; 62,3). Zachowane w zbiorach polskich a. z XVIII w. wykonywano techniką haftu wypukłego. W XIX w. rozpowszechniły się a. wyrabiane techniką szychową, określaną mianem „hiszpańskiej roboty” (jid. szpanier arbet). Europejskim centrum produkcji tego typu a. był Sasów.

Autor hasła: Magdalena Sieramska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem