arka Noego

(hebr. tewa; jid. tejwe; łac. słowo arca pojawia się dopiero w Wulgacie). Arka została zbudowana przez Noego na polecenie Boga, który pragnął zachowania ciągłości życia na ziemi, tak by ludzkość i stworzenia żywe nie zginęły w czasie potopu. Termin tewa pojawia się w BH dwukrotnie; po raz drugi na określenie kosza, w którym uratowany został Mojżesz. Motyw arki występował wcześniej w literaturze i podaniach z Bl. Wschodu (m.in. w sumer. i babilońskich). W literaturze rabinicznej wielokrotnie opracowywany wątek a.N. uległ znacznemu rozbudowaniu i wzbogaceniu w liczne szczegóły, ma też kilka wariantów. Według niektórych, to sam Bóg nakreślił szczegółowo plan a.N., a uratowane dzięki niej stworzenia, niekiedy nawet buntujące się przeciwko Stwórcy (najczęściej wymieniany olbrzym Og), miały samym swym istnieniem zaświadczyć o wielkości Bożej. Po potopie a.N. miała osiąść na górze Ararat, gdzie – wedle legendarnych relacji podróżników, m.in. Beniamina z Tudeli (2. poł. XII w.) – ukazywała się także później.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem