amen

(hebr.) – termin wyrażający potwierdzenie lub poparcie, albo wzmacniający obietnicę, używany jako odpowiedź w modlitwach, błogosławieństwach, klątwach (cherem) lub przysięgach, tradycyjnie tłumaczony „niech się tak stanie”; „niech się spełni”. W Biblii Hebrajskiej pojawia się on 30 razy (po raz pierwszy w Lb 5,22). Talmud (traktat Szabat 119b) wyjaśnia, że jest on akronimem pochodzącym od trzech słów hebrajskich: El Melech Neeman (hebr., Bóg jest Królem godnym zaufania; por. abrewiacje i akronimy). Stosowany jest zarówno w liturgii żydowskiej, jak i chrześcijańskiej; pojawia się – często w skróconej formie – alef (niekiedy kilkakrotnie powtórzony), czasem w połączeniu ze słowem sela – już od czasów staroż. w inskrypcjach na nagrobkach żydowskich.

Autorzy hasła: Magdalena Bendowska, Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem