alef-be(j)t

(hebr.; jid. alef-bejs) – dwie pierwsze litery alfabetu hebrajskiego (alef; be(j)t), funkcjonujące jako jego nazwa oraz symbol, względnie jako określenie elementarnej wiedzy. Nauka dzieci żydowskich w chederach rozpoczynała się od ich prezentacji, po czym dawano uczniom cukierki lub miód, co miało być poglądowym wstępem do przedstawienia prawdy, iż studiowanie Prawa jest najsłodsze. Mistyczne znaczenie obu tych liter wynika m.in. także z tego, iż – zgodnie z tradycją – stworzenie świata zaczęło się od bet (pierwszy znak otwierający Księgę Rodzaju), zaś alef jest pierwszym znakiem Dziesięciorga Przykazań. Wątek wyjaśniania roli a.-b. pojawia się już w midraszach. Homilet. interpretację określenia a.-b. znaleźć można w talmudycznym traktacie Szabat (104a).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem