Żydowski Związek Robotniczy w Warszawie

(jid. Der Jidiszer Arbeter-Farband in Warsze) – socjaldemokratyczna partia żydowska, powstała z inicjatywy grupy żydowskich socjaldemokratów z Wilna, oddelegowanych w 1894 do prowadzenia agitacji wśród robotników w Warszawie (potem była przedstawiana przez PPS jako grupa socjaldemokratów – litwaków z Warszawy) i po objęciu nad nią kierownictwa przez J. Milla, który przybył z Zurychu do Warszawy w 1895. Niemal natychmiast Ż.Z.R. w W. wszedł w konflikt z Żydowską Organizacją PPS. Podjęte w 1896 rokowania, dotyczące współdziałania obu tych ugrupowań, nie dały rezultatów wobec dążenia Ż.Z.R. w W. do stworzenia jednej żydowskiej partii socjaldemokratycznej na terenie Rosji i Polski. Ż.Z.R. w W. był bowiem lepiej przygotowany do prowadzenia agitacji wśród Żydów; w krótkim czasie zdobył kilkuset członków oraz stworzył kilka związków zawodowych. W rezultacie rozmów zjednoczeniowych ze Związkiem Żydowskich Robotników, na przełomie 1896 i 1897 powstał Żydowski Związek Robotniczy w Polsce (jid. Der Jidiszer Arbeter-Bund in Pojłn), do którego przystąpiła żyd. sekcja PPS. Jednak wkrótce doszło do rozłamu, w efekcie którego powstał Żydowski Związek Robotniczy w Warszawie (jid. Der Jidiszer Arbeter-Bund in Warsze), a kierownictwo PPS rozwiązało swą organizację żydowską (jej członkowie ponownie byli wcielani do partii na podstawie indywidualnych zgłoszeń). Wkrótce też Ż.Z.R. zgłosił akces do powstającego właśnie Bundu (1897).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand