Zunser (Cunzer) Elijahu (Eljakum)

(1836 [1840?] Wilno – 1913 Nowy Jork) – warszawski badchan, bardzo popularny w środowisku litwaków, poeta ludowy. Jego ojciec, który był cieślą wcześnie go osierocił. Z. porzucił naukę w jesziwie i zaczął zarabiać na swe utrzymanie. Uczył się w Busku u miejscowego rabina i śpiewał w chórze w Bobrujsku podczas wielkich świąt. Potem pracował jako wioskowy nauczyciel i „łapacz” uchylających się od służby wojskowej Żydów. W 1861 przeniósł się do Kowna, a potem Wilna. Od początku lat 60. XIX w. występował jako badchan, wykonując własne utwory, przeważnie okolicznościowe, opatrzone morałem. Mimo dość prymitywnej formy, zyskały one dużą popularność wśród masowego odbiorcy. Ogółem ukazało się 65 zbiorów jego wierszy (ok. 600 utworów). Początkowo pobrzmiewały w nich dalekie echa haskali, a po pogromach lat 80. – rozczarowania i palestynofilstwa. Z. wspierał ruch Bilu. W 1889 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie jego dom stał się miejscem spotkań żydowskich poetów i młodych syjonistów. Odtąd jego wiersze były związane przede wszystkim z realiami życia wychodźstwa żydowskiego. Pisał też sztuki dramatyczne, z których jedyna znana – Mechirat Josef, oparta na motywach biblijnych – zachowała podobieństwo do średniowiecznych utworów moralizatorskich.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand