Źródło (Studnia) Miriam

według opowieści hagadyczne, cudowne źródło, które towarzyszyło Izraelitom w czasie ich wędrówki przez pustynię; jego nazwa pochodziła stąd, że uważano, iż dar ten uchodźcy z Egiptu zawdzięczali zasługom Miriam. Źrodło miało powstać po tym, jak Mojżesz uderzył laską w skałę i wytrysnęła z niej woda. Owa skała przybrała formę okrągłego głazu z licznymi otworami (z nich sączyła się bądź tryskała woda), który toczył się za wędrującymi i wraz z nimi zatrzymywał się; wyznaczał miejsce rozbicia obozu. W czasie postoju zawsze znajdował się naprzeciwko Namiotu Spotkania i w pobliżu namiotu Mojżesza. Woda ze Ź.M. miała wiele cudownych właściwości (w tym lecznicze), smak wina, mleka lub miodu, a także zapach wonności. Ź.M. towarzyszyły też liczne cudowne znaki. Dostarczało wody nie tylko samym Izraelitom, ale również nawadniało okolice ich obozu, dzięki czemu rośliny wydawały wspaniałe owoce. Po śmierci Miriam, przed wejściem Izraelitów do Ziemi Obiecanej, Ź.M. zniknęło. Zostało ukryte w Jeziorze Galilejskim. Według kabalistów, miało ono uszlachetniać człowieka pijącego z niego wodę oraz umożliwiać przenikanie tajemnic kabalistycznych (I. Luria miał podać kubek takiej wody do wypicia Ch. Witalowi). W erze mesjańskiej Prorok Eliasz ma przywrócić Ź.M. Izraelowi. (Zob. też studnia)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand