Złotej Róży Synagoga (Bóżnica) we Lwowie

zw. Ture(j) Zahaw (hebr., Złote Wrota [Szeregi; Rzędy; Kolumny]) – synagoga wzniesiona w centrum dzielnicy żydowskiej we Lwowie w 1582-1594 pod kierunkiem budowniczych rzymskich: Pawła, zw. Szczęśliwym i Piotra, zw. Życzliwym; fundowana przez jednego z najbogatszych kupców lwowskich, Izaaka ben Nachmana i jego synów; do 1603 synagoga prywatna (jedna z pierwszych w Polsce), od 1604 do 1801 – główna synagoga gminna. Modlił się w niej m.in. rabin Dawid ben Samuel ha-Lewi, autor utworu Ture(j) zahaw, którą to nazwą (lub w skrócie TaZ) zaczęto wówczas określać omawianą synagogę. Nazwa Złotej Róży związana jest z legendą o Róży Nachmanowej, nazywanej Złotą Różą (jid. Giłdene Rojse), synowej I. ben Nachmana, która życiem zapłaciła za uratowanie synagogi przed zniszczeniem. Była to budowla jednoprzestrzenna, gotycka w strukturze, renesansowa w dekoracji (m.in. w wykonaniu żydowskiego malarza Izaaka, z końca XVI w.), z centralną umieszczoną bimą, otoczoną żeliwną, ażurową balustradą, z kamienną oprawą aron (ha-)kodesz w postaci renesansowego portalu na ścianie wschodniej. Została zburzona w czasie II wojny światowej; zachowały się tylko jej fundamenty i fragmenty ścian. Co pewien czas powracają plany odbudowy obiektu. (Zob. też Ressler Beniamin)

Autor hasła: Eleonora Bergman

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem