Zgromadzenie Wygnańców

(hebr. Kibuc Galuj(j)ot) – koncepcja, według której w czasach mesjańskich wszyscy Żydzi, wraz z Dziesięcioma Zaginionymi Plemionami, na głos szofaru Proroka Eliasza zbiorą się w Palestynie (właśc. ciała zmarłych przetoczą się podziemnymi korytarzami z miejsc pochówku do Erec Israel i tam zostaną wskrzeszone; por. tchij(j)at ha-me(j)tim). Jej źródłem było proroctwo Ezechiela z okresu niewoli babilońskiej, dotyczące przyszłego powrotu wygnańców do ojczyzny. Początkowo miało się ono odnosić do wygnańców z Judy, później także – z Królestwa Północnego, które upadło ponad 100 lat wcześniej. W Misznie pojawił się wątek rozważań, czy w powrocie będą miały udział także Zaginione Plemiona. Wiara w Z.W. stała się jednym z najważniejszych elementów eschatologii żydowskiej, często poruszanym w literaturze rabinicznej. Modlitwa o nie została włączona do liturgii (Ahawa Raba; dziesiąte błogosławieństwo Szmone esre(j); Błogosławieństwo księżyca). Już w XIX w. tradycyjne wyobrażenia związane ze Z.W. zapładniało wyobraźnię protagonistów odrodzenia narodowego na Bliskim Wschodzie, w tym na ziemiach polskich. Zestawiano je także później z emigracją Żydów do Palestyny i Izraela po II wojnie światowej (por. emigracja Żydów z Polski).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem