Zerubawel (pseud.; właśc. Witkin) Jaakow

(1886 Połtawa – 1967 Tel Awiw) – działacz ruchu Poalej Syjon (PS). Otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne oraz rzemieślnicze. W 1904 związał się z PS. Był uczniem i współpracownikiem B. Borochowa, stając się wpływowym propagatorem tego ruchu, jako uzdolniony publicysta i mówca. Aresztowany w Wilnie, po zwolnieniu z więzienia przeniósł się do Galicji, gdzie redagował „Jidiszer Arbeter”. W 1910 wyemigrował do Palestyny; tam również był wpływowym animatorem żydowskiego ruchu robotniczego (wydawał czasopismo; wyjeżdżał z misjami do społeczności żydowskiej w Europie i Ameryce). W czasie I wojny światowej został uwięziony przez władze tureckie. Zdołał zbiec do Stanów Zjednoczonych, ale w 1917 wyjechał do Rosji. Potem przebywał w Polsce. Rola, jaką odgrywał w polskim PS-L, uczyniła zeń przywódcę Światowej Unii Poalej Syjon. Z. odbył wówczas wiele podróży po całym świecie żyd., propagując idee polej-syjonizmu. Podczas II Zjazdu Szkolnego (por. CISZO) w 1925 został powołany do komisji organizacyjnej, która zainicjowała tworzenie JIWO. W 1935 osiadł ponownie w Palestynie, gdzie piastował wiele ważnych stanowisk (m.in. członka Komitetu Wykonawczego Histadrut [Powszechnej Federacji Pracy] oraz egzekutywy Agencji Żydowskiej). Był płodnym publicystą i eseistą, piszącym głównie w języku jidysz (współpracował m.in. z „Di Gołdene Kejt” [Złoty Łańcuch; przen.: Łańcuch Pokoleń]) i hebrajskim, oraz autorem kilku książek, w tym biografii Borochowa (wyd. Warszawa 1926). (Zob. też Zorobabel)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem