Zerubabel

(Zerubawel; Zorobabel) (asyr.-babil., zrodzony w Babilonie bądź latorośl Babilonu) – przywódca pierwszej bądź jednej z pierwszych grup wygnańców, powracających z niewoli babilońskiej; potomek rodu Dawida; wnuk króla Joachina; syn Szealtiela. Bywa identyfikowany z Szeszbazarem (przywódcą pierwszej grupy repatriantów). Według tej teorii, byłoby to jego drugie hebrajskie imię. Bardziej prawdopodobne jest, iż bibl. kronikarz pomieszał wątki dziejów obu tych postaci, gdyż Szeszbazar pełnił swą misję krótko, a Z. kontynuował jego dzieło. Po przybyciu na czele grupy wygnańców do Judy prowadził prace nad odbudową Świątyni Jerozolimskiej (poświęconej w 515 p.n.e.) oraz odnowił systematyczne sprawowanie kultu, składanie ofiar i obchodzenie świąt. Jednak niewielka początkowo wspólnota, z trudem dźwigała ten ciężar, ulegając zniechęceniu w okresie 17 lat odbudowy. Kryzys duchowy miały zażegnać wystąpienia proroków Aggeusza i Zachariasza, którzy rozniecali nadzieje mesjańskie, związane z Z., które wszakże nie potwierdziły się. Prawdopodobnie władca perski Dariusz I powierzył Z. kierowanie cywilną administracją Judy. Być może, konflikt z arystokracją samarytańską (m.in. Z. odrzucił pomoc Samarytan w owej odbudowie) spowodował jego odwołanie, gdyż zgodnie z jednym z wątków tradycji, miał on powrócić do Babilonu i tam zakończyć życie. Bardziej prawdopodobne jest, iż Persowie obawiali się restytucji dynastii z rodu Dawida, której Z. był ostatnim, sprawującym władzę przedstawicielem. Potem wzrosły wpływy arcykapłanów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem