Zaromb Szmuel

właśc. Mosze Cwi Feincajg (1898 Brok – 1942) – pisarz tworzący w języku jidysz. Wykształcenie religijne do 18 roku życia zdobywał w szkołach Ostrowii Mazowieckiej. Potem mieszkał w Łomży, a następnie w Warszawie (1924-1939). Był prywatnym nauczycielem języka jidysz i hebrajskiego. Związany z PS, działał w związanym z tą partią ruchu młodzieżowym. Jeździł po kraju z odczytami o Erec Israel i literaturze żydowskiej. Po wybuchu II wojny światowej uciekł do Białegostoku. Zagrożony aresztowaniem za działalność syjon., przeniósł się do Nieświeża, gdzie przebywał do końca czerwca 1941. Zmarł w obozie koncentracyjnym wiosną 1942. Jako poeta, debiutował w 1923 w „Warszewer Almanach” (Almanach Warszawski). Jego poezja przesycona jest klimatem tragizmu i mistycyzmu oraz erotyką. Publikował wiersze, nowele, eseje i artykuły publicystyczne, głównie w prasie jidysz (m.in. „Warszewer Szriftn” [Pisma Warszawskie], „Di Jidisze Wełt” [Żydowski Świat], „Literarisze Bleter”, „Hajnt”, „Dos Wort”, „Arbeter Cajtung”). Był redaktorem wielu almanachów i pism literackich: „Erszter Sznit” (jid., Pierwsze Cięcie, 1930-1931); „Kantoren” (jid., Kantorzy, 1934), miesięcznik „Szriftn” (jid., Pisma, 1936-1938) oraz współredaktorem piątkowego dodatku literackiego do „Dos Wort”, a następnie do „Dos Naje Wort” (1935-1939).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand