Zachariasza Księga

(hebr., Zecharja; jid. Zecharje) – w kanonie Biblii Hebrajskiej czternasta księga w dziale Prorocy Późniejsi; jedenasta, a zarazem najdłuższa (zawiera 14 rozdziałów, złożonych z 211 wersów) w grupie dwunastu Proroków Mniejszych ( Prorockie Księgi), pozostająca na pograniczu literatury apokaliptycznej. Jej autorstwo przypisywane jest prorokowi Zachariaszowi (1.), który działał w okresie powygnaniowym, tj. w drugim roku panowania króla perskiego Dariusza I (520 p.n.e.). Z.K. wyraźnie dzieli się na dwie części: pierwsza (rozdz. 1-8) – zawiera wprowadzenie, opis ośmiu wizji Zachariasza związanych z odnowieniem Izraela, opowiadanie o ustanowieniu arcykapłana, oraz porusza zagadnienia natury moralnej; druga, późniejsza (rozdz. 9-14) – ma charakter eschatol.; prorok zapowiada w niej nadejście ery mesjańskiej. Autorstwo pierwszej z nich badacze skłonni są przypisać Zachariaszowi, ale co do drugiej – mają wątpliwości, niejasna jest też datacja tej części.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem