Zachariasz

(hebr. Zecharja = JHWH pamięta; jid. Zecharje) – 1. według tradycji biblijnej, prorok (jedenasty z grupy Dwunastu Proroków Mniejszych), żyjący w VI w. p.n.e., któremu przypisywane jest autorstwo biblijnej Księgi Zachariasza. Swą krótką, bo trwającą zaledwie dwa lata, działalność profetyczną rozpoczął w okresie powygnaniowym, tj. w drugim roku panowania króla perskiego Dariusza I, (520 p.n.e.); był współczesny namiestnikowi Zerubabelowi i prorokowi Aggeuszowi. Prawdopodobnie był lewitą z rodu Iddo. Nawoływał mieszkańców Jerozolimy do przyspieszenia prac nad odbudową Świątyni, jako duchowego ośrodka narodu, co miało stanowić warunek nadejścia czasów mesjańskich. Prace te zostały zakończone w 516 p.n.e.; 2. syn króla izraelskiego Jeroboama II, ostatni z dynastii Jehu, panujący w Państwie Północnym w 748/747 p.n.e. Został zamordowany przez Szalluma, syna Jabesza (2 Krl 15,10).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem