Zabulon

(hebr. Zewulun; z(e)wulun = mieszkanie, siedziba; jid. Zwułn) – według tradycji biblijnej:

1. dziesiąty syn Jakuba i szósty Lei (Rdz 30,19-20); protoplasta jednego z Dwunastu Plemion Izraelskich (por. 2.). W przedśmiertnym błogosławieństwie Jakuba przedstawiony został jako ten, który mieszkać będzie nad morzem, aż po Sydon, gdzie – według midraszu – później został także pochowany. W przekazie midraszowym zachował się również opis skargi Z., zanoszonej do Boga, która wynikała z niezadowolenia z otrzymanej części Erec Israel (bracia dostali pola i winnice, zaś Z. góry i wzgórza; oni ziemie, a Z. morza i rzeki). Był on też przedstawiany jako zajmujący się handlem i wspierający Issachara studiującego Torę. Miał żyć 110 lat.

2. jedno z Dwunastu Plemion Izraelskich, wywodzące się od Zabulona (por. 1.). Zajmowało niewielkie terytorium w Galilei, granicząc od północnego-zachodu z ziemiami plemienia Aszer; od południowego-zachodu – Manassesa; od południowego-wschodu – Issachara, a od wschodu i północy – Neftalego. Obejmowało część żyznej równiny Jizreel i urodzajne okolice Nazaretu. Poprzez jego teren przebiegał szlak handl. z Damaszku do Egiptu. Plemię Z. miało też łatwy dostęp do Morza Śródziemnego i jeziora Genezaret. Było ono bardzo aktywne w epoce Sędziów. Za czasów króla Dawida wystawiona przez nie armia była największą spośród armii plemion zachodnich. Ucierpiało też mniej od innych plemion podczas podboju Królestwa Północnego przez imperium asyryjskie; nie zostało całe przesiedlone i przetrwało kampanię asyryjską. (Zob. też Dziesięć Zaginionych Plemion)

Autorzy hasła: Rafał Żebrowski, Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem