Wygodzki Stanisław (Jehoszua)

pseud. Stanisław Gocki (1907 Będzin – 1992 Tel Awiw) – pisarz, poeta, tłumacz; syn Izaaka W., jednego z czołowych działaczy syjonistycznych w Polsce. Usunięty z gimnazjum przed maturą, odsiedział dwa lata w więzieniu za działalność komunistyczną (1925-1927). Jego brat uciekł do Związku Radzieckiego, gdzie zginął podczas stalinowskiej czystki (1937). W. debiutował w 1928 w „Wiadomościach Literackich”; pozostawał pod wpływem grupy „Skamander”. Był współpracownikiem Sekcji Polskiej Międzynarodowego Biura Literatury Rewolucyjnej w Moskwie. W czasie okupacji niemieckiej przebywał w getcie w Będzinie, a następnie był więźniem obozów koncentracyjnych (Oświęcim II – Brzezinka, Oranienburg, Sachsenhausen, Dachau). Po leczeniu w szpitalach niemieckich, w 1947 powrócił do Polski. W 1947-1948 pracował w MKiS, a potem (1948-1953) jako kierownik literacki Polskiego Radia. Od 1953 poświęcił się wyłącznie pracy literackiej. Jego tomy wierszy i prozy należą do najlepszych w polsce literaturze Holokaustu; wśród nich: Pamiętnik miłości (1948); W kotlinie (1949); Widzenie (1950); Pusty plac (1955); Koncert życzeń (1960). Utwory W. były tłumaczone na wiele języków. On sam tłumaczył także z języka jidysz i hebrajskiego. Był bardzo zaangażowany w budowanie socjalizmu w Polsce; pisywał reportaże utrzymane w tym duchu. Wydanie jego powieści politycznej dotyczącej lat 50. – Zatrzymany do wyjaśnienia (Paryż 1968) – zostało wstrzymane przez cenzurę w 1957, gdyż była ona wyrazem rozczarowania „realnym socjalizmem”. W. opuścił Polskę w wyniku antysemickiej nagonki w 1967 (por. Marzec '68; emigracja Żydów z Polski) i osiadł w Izraelu. Na emigracji opublikował m.in. powieść satyryczno-polityczną Pieskim został pisarzem (1973).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem