Wolf (właść. Mekler) Lejzor

(1910 Wilno – 1943 Uzbekistan) – poeta, prozaik, dramaturg, tworzący w języku jidysz. Wychował się w biednej rodzinie rzemieślniczej. Zaczął pisać, korzystając z pomocy i opieki Z. Rajzena. W wieku 16 lat debiutował wierszem Di grine frejd (Zielona radość) w warszawskim „Literarisze Bleter”. Należał do grupy literacko-artystycznej „Jung Wilne”. Był poetą niezwykle płodnym, lecz publikował mało (poemat Ewiginga, Wilno 1936; oraz tom wierszy Szwarce perł = Czarne perły, Wilno 1939). W swych satyrach i liryce odznaczał się oszczędnością słowa. Nawiązywał do wątków literatur niemieckiej, rosyjskiej i amerykańskiej, w tym do Byrona, Puszkina, Heinego, Nitzschego, jak również do B. Spinozy. Przewodził też grupie bardzo młodych pisarzy żydowskich, skupionych wokół wileńskiego pisemka „Jungwald” (jid., Młody Las, 1939). W 1939 W. uciekł z zajętego przez Litwinów Wilna do Białegostoku. W marcu 1940 udał się do Rosji. W 1941 został wywieziony do Uzbekistanu. Napisał także Lirike un satire (Liryka i satyra, Moskwa 1940), ballady i satyry Di brojne bestie (Brunatna bestia, Moskwa 1943). P. Markisz przetłumaczył jego wiersze i satyry na język rosyjski i opublikował pt. Żydowski Heine („Literaturnaja Gazieta”, Moskwa 1940). Wybór utworów W., pt. Lider (Wiersze [Pieśni]), wydano w 1955 w Nowym Jorku.

Autor hasła: Małgorzata Naimska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem