Wital Chaim

(1542 [1543] Safed – 1620 Damaszek) – kabalista, najbliższy uczeń I. Lurii; jeden z czterech redaktorów jego doktryny. W młodości zajmował się alchemią. Słynął jako cudotwórca, posiadający moc wypędzania dybuków. W 1577-1585 kierował jesziwą w Jerozolimie. Podczas swego pobytu w Damaszku (między rokiem 1609 a 1612) napisał Sefer ha-chezjonot (hebr., Księga wizji [objawień]). Swe dzieła zebrał w dwa obszerne zbiory: Ec Chajim (hebr., Drzewo Życia) i Ec ha-Daat (hebr., Drzewo Wiadomości). Pierwszy relacjonuje poglądy Lurii, drugi stanowi osobiste rozwinięcie doktryny przez Witala. Kabaliści z Bliskiego Wschodu uważali wersję W. za ortodok. wykładnię kabały luriańskiej. Autor ten napisał także obszerną autobiografię.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem