Winawer Bruno

(1883 Warszawa – 1944 Opole Lubelskie) – fizyk, pisarz polski, popularyzator osiągnięć nauki i techniki. Fizykę studiował w Heidelbergu, uzyskując w 1909 tytuł doktora. Następnie był asystentem laureata nagrody Nobla, Pitera Zeemana, w Amsterdamie (1909-1911); potem na uniwersytecie we Frankfurcie (1912-1914) i na Politechnice Warszawskiej (1917-1920). Opublikował kilka prac naukowych w czasopismach fachowych za granicą. Po 1920 poświęcił się literaturze, będąc równocześnie nadal najbardziej cenionym w naszym kraju popularyzatorem nauki współczesne (także poprzez antenę Polskiego Radia), żywo zainteresowanym wpływem techniki na kulturę. Był wziętym felietonistą (m.in. tekst Literaturę trzeba przewietrzyć, 1935). Uznanie zdobył komediami, napisanymi w stylu Bernarda Shawa – Rokowania pokojowe (1917), Rycerz z łabędziem (1918), Roztwór prof. Pytla (1919), Księga Hioba (1921), Promienie FF (1921), R.H. Inżynier (1923), Obrona Keysowej (1935); oraz powieściami – Doktor Przybram (1924), Dług honorowy (1929). Także w twórczości literackiej często powracał do spraw związanych z nauką, czyniąc swymi bohaterami uczonych i wynalazców. Był także tłumaczem literatury angielskiej. Po wybuchu II wojny światowej uciekł do Lwowa, skąd jednak powrócił do Warszawy. W 1941-1942 przebywał w getcie warszawskim. Potem ukrywał się po „stronie aryjskiej”. Zmarł na gruźlicę. W 1960 została ufundowana nagroda jego imienia za prace popularyzatorskie, dotyczące nauki i techniki.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem