Wilner Trupe

(jid., Trupa Wileńska) – najsławniejszy zespół teatralny grający w języku jidysz w Polsce w okresie międzywojennym, założony w Wilnie w 1916 przez M. Mazo. Składał się on m.in. z grona uzdolnionych amatorów, którzy z czasem porzucili swe poprzednie profesje, oraz z kilku zawodowych aktorów. Zespół przybył do Warszawy w 1917. Pierwsza formacja tego teatru działała w 1918-1922. Jej podporą była E.R. Kamińska oraz jej córka, I. Kamińska. Do legendy tej sceny przeszło przedstawienie Dybuka Sz. An-Skiego w reżyserii D. Hermana, grane 300 razy na deskach warszawskiego Elizeum, a potem na wielu scenach prowincjonalnych, różnych miast europejskich i Stanów Zjednoczonych. W 1923 wielu „wileńczyków” wyemigrowało do Stanów, a nowo kompletowany zespół grał we Lwowie i innych miastach. Druga formacja W.T. (1928-1932) święciła m.in. triumfy spektaklami adaptacji powieści Sz. Asza Kidesz Haszem (jid., od hebr. Kid(d)usz ha-Szem = Uświęcenie [Bożego] Imienia), dokonanej i wyreżyserowanej przez M. Weicherta, w scenografii W. Weintrauba i z muzyką H. Kona; oraz Baj nacht ojfn ałtn mark (jid., Nocą na starym rynku) I.L. Pereca, również w inscenizacji Hermana i scenografii Weintrauba. Swe kłopoty finansowe zespół próbował łatać wyjazdami na prowincję. Jego ostatnią produkcją był spektakl Krzyczcie Chiny S.M. Tretiakowa w inscenizacji J. Rotbauma, reżysera współpracującego od 1929 z „wileńczykami”. Kres działalności W.T. przyniosły trudności finansowe. Jeszcze w 1928 Żydowska Gmina Wyznaniowa w Warszawie przyznała jej subwencję wysokości 10 tys. zł, która jednak została zakwestionowana przez MWRiOP. (Zob. też Arnstein Marek)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand