Wielka Akcja

akcja likwidacyjna przeprowadzona przez Niemców w okresie od 22 VII 1942 do 21 IX 1942, w ramach Akcji Reinhard, którą objęto mieszkańców getta warszawskiego; stanowiła etap eksterminacji bezpośredniej. W.A. była poprzedzona kampanią dezorientujących pogłosek i terroru; w egzekucjach zginęło kilkaset osób. Władzę nad ludnością getta z rąk cywilnych przejęła policyjna ekipa eksterminacyjna  Sonderkommando der Sicherheitspolizei-Umsiedlung, składająca się z gestapowców warszawskich oraz oddziału Einsatz Reinhard. 21 VII 1942 Sipo wzięła zakładników z Judenratu. Następnego dnia do getta, otoczonego przez Policję Polską i pomocnicze siły ukraińskie, wkroczyli Niemcy. Judenrat został zmuszony do podpisania obwieszczenia o wysiedleniu, którego dzienny kontyngent wynosił 6-8 tys. osób; przewodniczący gminy, A. Czerniaków, popełnił samobójstwo. Żydów, nie znających celu W.A., którzy przez pierwszy tydzień zgłaszali się ochotniczo (ok. 20% ludności), a później byli wyłapywani przez Żydowską Służbę Porządkową i Niemców, gromadzono na Umschlagplatzu, by następnie wywieźć koleją do Treblinki; tam uśmiercano ich w komorach gazowych. Jedną z metod łapanek były przesiedlenia w obrębie getta. Podczas W.A. wywieziono ogółem 265 tys. Żydów, na miejscu zamordowano ok. 10 tysięcy, w getcie szczątkowym pozostało ok. 70 tys. osób.

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem