Wendroff (Wendrowski) Zalman (Załmen Dawid)

(1877 Słuck – 1971) – pisarz tworzący w języku jidysz. W 1895 przeniósł się do Łodzi, gdzie pracował w fabryce oraz pisał swe pierwsze artykuły do „Der Jud”. Po emigracji do Anglii znalazł się pod wpływem anarchistów. W 1905 działał w ruchu rewolucyjnym w Moskwie. Po upadku rewolucji wyemigrował do Nowego Jorku, gdzie współpracował z „Fraje Arbeter Sztyme” (jid., Wolny Głos Robotniczy) i „Jewish Morning Journal”. W 1908 przybył jako korespondent tego drugiego pisma do Warszawy i podjął współpracę z „Hajntem”. Okres I wojny światowej spędził w Moskwie, a po rewolucji 1917 pracował w Komisariacie do spraw Narodowości. Nadal był korespondentem żydowskich dzienników, ukazujących się w Warszawie, Wilnie i Nowym Jorku. W 1948 został aresztowany przez NKWD. Skazany na 10 lat łagru, wyszedł na wolność w 1956. Do końca życia prowadził beznadziejną walkę o podtrzymanie kultury żyd. w Związku Radzieckim. Na jego spuściznę składa się przede wszystkim wielka liczba opowiadań, artykułów, szkiców i humoresek. Część z nich została zebrana w Humoreskn un ercejlungen (Humoreski i opowiadania, 1911, 1921). Najbardziej znanym jego dziełem jest 2-tomowy zbiór opowiadań (w j. jid.) Prawożitielstwo (tytuł pochodzi od rosyjskiego określenia prawa do osiedlenia poza strefą osiadłości; 1912).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem