Weiss Abraham

(1895 Podhajce – 1970) – historyk, znawca Talmudu, syjonista. Studiował historię i filologię klasyczną na uniwersytecie wiedeńskim (do 1921) oraz w seminarium rabinackim w Wiedniu (do 1922). W 1928-1939 był docentem oraz wykładowcą Talmudu i nauk rabinackich w Instytucie Nauk Judaistycznych w Warszawie. Następnie wykładał w Yeshiva University w Nowym Jorku (od 1940) oraz w Bar Ilan University w Ramat Gan (Izrael, od 1967). Od czasów studenckich był związany z ruchem syjonistycznym; w 1935-1939 – wiceprzewodniczącym Mizrachi w Polsce. 1 IX 1939 wszedł w skład tymczasowej egzekutywy Komitetu Społecznego dla Spraw Związanych z Obroną Państwa przy Żydowskiej Gminie Wyznaniowej w Warszawie. Jest autorem wielu pionierskich prac. Swe zainteresowania skupiał zwłaszcza na literaturze tan(n)aitów, amoraitów i gaonów (okres wczesny). Na szczególną uwagę zasługują jego dzieła dotyczące historii Talmudu: Hithaw(w)ut ha-Talmud bi-szelemuto (hebr., Formowanie się Talmudu w całość, 1943); Le-cheker ha-Talmud (hebr., Do badań nad Talmudem, 1954) i Al ha-jecira ha-sifrutit szel ha-amoraim (hebr., O twórczości literackiej amoraitów, 1962). Jego odkrycia w badaniach nad rozwojem TB otworzyły nowe perspektywy badawcze.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand