Weinreich Uriel

(1926 Wilno – 1967) – językoznawca i filolog języka jidysz, wydawca; syn Maxa W. Młodość spędził w Wilnie. Uczył się w Wileńskiej Żydowskiej Szkole Ludowej, a potem w Gimnazjum Żydowskim. Do Stanów Zjednoczonych przybył wraz z rodzicami w 1940. W Nowym Jorku podjął studia na Columbia University, uzyskując stypendium Pulitzera. W 1943 powołany został do wojska, gdzie pozostawał do 1945. Potem kontynuował studia. Tytuł doktora uzyskał na Columbia University w 1951. W 1957-1965 W. był dziekanem wydziału lingwistyki na Columbia University, a od 1959 – profesorem tej uczelni. Był wydawcą wielu publikacji, wśród nich czasopisma: lingwistycznego „Word” (1953-1960); „Jidiszer Folklor” (jid., Folklor Żydowski, 1954-1962), wydawanego przez JIWO; a także trzech pierwszych tomów The Field of Yiddish: Studies in Yiddish Language, Folklor and Literature (1954, 1963, 1969). W 1949 wydał College Yiddish: An Introduction to the Yiddish Language and Jewish Life and Culture, najpopularniejszy do dnia dzisiejszego podręcznik języka jidysz (do 1992 ukazało się 13 jego wydań). Współpracował z czasopismem „YIVO Bleter”, „Jidisze Szprach” (jid., Mowa Żydowska). Wraz z żoną, Beatrice W., opracował bibliografię Yiddish Language and Culture (1959). Interesował się także językoznawstwem ogólnym, jednak największe zasługi położył na niwie badań nad językiem jidysz, często uwypuklając kontekst kulturowy języka, jak również wprowadzając wiele najnowocześniejszych metod rejestracji dialektów itp. (w tym także komputerowych). Już po śmierci W., w 1968, ukazała się jego praca Modern English-Yiddish and Yiddish-English Dictionary. W opracowaniu pozostaje wciąż fundamentalne dzieło (pisane wspólnie z M. Herzogiem) Language and Culture Atlas of Askhenazic Jewry.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand