Weinberg Jechiel Jakub

(1885 Pilwiszki, Litwa – 1966 Montreux) – rabin, autorytet talmudyczny, myśliciel i nauczyciel. Studiował w jesziwach Miru i Słobodki (por.: jesziwa w Mirze; jesziwa w Słobodce). W 1907 został rabinem w Pilwiszkach. Prowadził studia z grupą zaawansowanych studentów i współpracował z wydawanym w Słucku czasopismem „Jagdil Tora”. Po wybuchu I wojny światowej osiadł w Niemczech. Studiował, uzyskując doktorat na uniwersytecie w Giessen. W 1924 został rabinem w Charlottenburgu (dzielnica Berlina). Wykładał Talmud i halachę w Rabbinerseminar für das Ortodoxe Judentum (później był rektorem tej uczelni), stając się osobistością przeszczepiającą dorobek jesziw litewskich na grunt zachodnioeuropejski, a równocześnie zdobywając uznanie świata naukowego na zachodzie Europy. Po zamknięciu uczelni wyjechał z Niemiec. Podczas II wojny światowej był więźniem obozów koncentracyjnych. Po wojnie mieszkał w szwajcarskim Montreux, oddziałując na środowiska ortodoksyjne i naukowe swymi pismami, a następnie wychowując grono uczniów, mających w przyszłości odegrać ważną rolę jako rabini i działacze gminni. Był cenionym autorytetem halachicznym. Do najważniejszych jego prac należą Mecharim ba-Talmud (t. 1-2, 1937-1938) oraz responsy S(e)ride(j) esz (t. 1-4, 1961-1969).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem