Wasowski (właśc. Wasserzug) Józef

(1885 Płock – 1947 Warszawa) – literat, publicysta, dziennikarz, pedagog. W 1905 objął redakcję „Izraelity”, lecz wkrótce wyjechał do Paryża, gdzie w 1908 ukończył studia w Collége de Sciences Sociales. Z Paryża nadsyłał korespondencje dla dziennika „Nowa Gazeta” (1906-1918), organu asymilatorów. Współpracował także z innymi czasopismami. Mniej więcej w tym czasie zmienił wyznanie, przyjmując wiarę chrześcijańską. W 1912 zamieszkał w Warszawie i objął redakcję czasopisma „Widnokrąg” (1912-1915). W okresie międzywojennym pracował w wydziale prasowym MSZ, pisywał do polskich czasopism felietony, będąc jednocześnie dyrektorem i wykładowcą w Wyższej Szkole Dziennikarskiej. Redagował pismo „Epoka” (1932-1934). W. jest zaliczany do grupy pisarzy pochodzenia żydowskiego, związanych z „Wiadomościami Literackimi”; wraz z nimi został brutalnie zaatakowany za „ohydne renegactwo” przez M. Turkowa w pamflecie (paszkwilu) Polacy, Żydzi i mechesi (1930). Po wojnie, w 1945-1947, sprawował funkcję dyrektora Departamentu Prasowego Ministerstwa Informacji i Propagandy oraz prezesa Związku Zawodowego Dziennikarzy; wchodził do władz SD. W postaci książek opublikował m.in.: Człowiek w Polsce (1920); Wielkie czasy (1928); Herezje (1930); Pisarz i jego czytelnik (1936).

Autorzy hasła: Marian Fuks, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem