Warszewer Jidiszer (Idyszer) Kunst-Teater (WIKT)

(jid., Warszawski Żydowski Teatr Artystyczny) – jedna z czołowych scen jidysz w Polsce w okresie międzywojennym. Powstał po powrocie E.R. Kamińskiej i jej córki, Idy Kamińskiej, oraz jej męża, Z. Turkowa, z tournée zagraniczne do Warszawy w 1921 i dokooptowaniu ich do zespołu Teatru Centralnego. W 1922-1924 gwiazdami byli w nim: Z. Turkow, I. Kamińska, K. Segałowicz, A. Samberg i Samuel Landau. WIKT przeżywał okres niepowodzeń finansowych, w czasie których odchodziła część artystów, a pozostali udawali się na prowincję. Zabiegi o zdobycie dla teatru dotacji gmin lub organizacji żydowskich (w tym Jointu) nie przynosiły zadowalających rezultatów. Zespół powrócił do Warszawy w 1926-1927, wprowadzony przez I. Kamińską i Turkowa do Teatru Kamińskich (częściowo własność rodziny). Święcił sukcesy, prezentując sztuki żydowskie, a także sięgając po repertuar klasyczny (m.in. Skąpiec Moliera, Rewizor Gogola i inne), głośne sztuki współczesne (często o tendencjach lewicowych) oraz adaptacje powieści (m.in. Pobór Mendele Mojcher Sforima, Motke Ganew Sz. Asza). Zastosowano wówczas eksperyment, jakiego żydowski teatr w Polsce nie znał; porzucono system wypłacania „działówek” (tj. udziału w zysku), zastępując go stałymi gażami, co przyniosło powodzenie artystyczne (m.in. Dziesiąte Przykazanie A. Goldfadena, uzupełnione tekstami M. Brodersona, czy Bracia Karamazow, według F. Dostojewskiego, w adaptacji I. Kamińskiej), a potem – krach finansowy. Po raz trzeci Z. Turkow w 1939 począł organizować zespół w Teatrze Nowości w Warszawie oraz podczas letnich występów we Lwowie.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem