Warszawski Ojzer

(1898 Sochaczew – 1944 Oświęcim) – powieściopisarz, czołowy przedstawiciel naturalizmu w literaturze jidysz. Początkowo tworzył pod przemożnym wpływem I.M. Weissenberga. Ślady tej fascynacji zauważyć można w najgłośniejszym z jego utworów, powieści Di szmuglers (Szmuglerzy), wydanej przy finansowym wsparciu Weissenberga, w Warszawie w 1920 (oprawę graficzną książki opracował J. Seidenbeutel; powieść przedstawia upadek i demoralizację żydowskiego miasteczka w ciągu trzech lat niemieckiej okupacji ziem polskich, podczas I wojny światowej). W. nieformalnie związany był z grupą literacką „Hałastra”. W 1924 przeniósł się do Paryża, gdzie – razem z P. Markiszem – redagował drugą antologię „Hałastry”, którą zaszczycił ilustracjami sam Marc Chagall. Wkrótce W. zarzucił twórczość literacką, by powrócić do niej na krótko przed wybuchem wojny. Utwory napisane w tych latach, w formie rozległych notatek, dopiero współcześnie spotkały się z zainteresowaniem krytyków. Lata II wojny światowej były dla W. pasmem desperackich ucieczek przed gestapo; ukrywał się m.in. w Marsylii; ostatecznie pojmany we Włoszech, pojechał z transportem, którego stacją końcową był Oświęcim II – Brzezinka.

Autor hasła: Janusz Solarz

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem