Warszauer (Warschauer) Jonatan

(1820 Kraków – 1888 tamże) – lekarz, społecznik. Medycynę ukończył na UJ w 1843; prowadził szeroką praktykę lekarską; wiele publikował na tematy medyczne (głównie z dziedziny balneologii i epidemiologii) w warszawskim „Tygodniku Lekarskim” i „Pamiętniku Lekarskim Warszawskim” oraz w krak. „Przeglądzie Lekarskim” i „Roczniku Towarzystwa Lekarzy Polskich w Paryżu”. Polityką zajmował się nieprzerwanie od 1846; za poparcie dla Rewolucji Krakowskiej (krakowskie powstanie) był przez kilka miesięcy więziony. W 1848 w klubie polit. – Klub zur Förderung der geistigen und matteriallen Interessen der Israeliten – był, obok M. Krzepickiego, głównym szermierzem polskich dążeń patriotycznych. Kiedy w Poznańskiem wybuchło powstanie, wraz z Krzepickim, wystosował odezwę do Żydów wielkopolskich, apelując o poparcie przez nich polskich dążeń narodowych. Także w 1848 został wybrany do Rady Miejskiej Krakowa (ponownie w 1866). Wielokrotnie ubiegał się, acz zawsze bezskutecznie, o mandat poselski do Sejmu Krajowego bądź do wiedeńskiej Rady Państwa. Przyczyną porażek była zbyt radykalna postawa asymilatorsko-polonizatorska (asymilatorzy), zniechęcająca do niego żydowskie kręgi zachowawcze. Swoim poglądom dał najdobitniej wyraz w broszurze O spolszczeniu Żydów galicyjskich (Kraków 1882, publikowanej w częściach w „Nowej Reformie”), skierowanej przeciw krakowskiemu rabinowi, Sz. Schreiberowi, przywódcy ugrupowania galicyjskich ortodoksów Machzike(j) ha-Dat, oraz w kilku artykułach, opublikowanych w krakowskim „Czasie”, skierowanych przeciw kampanii antysemickiej, prowadzonej przez polityka lwowskiego, T. Merunowicza. (Por. antysemityzm)

Autor hasła: Andrzej Żbikowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem