Waghalter Henryk

(1869 Warszawa – 1958 Katowice) – wiolonczelista, organista, kompozytor, pedagog. Pochodził z rodziny muzyków (klezmer), działających w Polsce od XVII w.; brat muzyków, Ignacego W. i Józefa W. Występował jako solista oraz grał w kilku orkiestrach, m.in. w Operze Warszawskiej. Studia ukończył w Konserwatorium Warszawskim u Zygmunta Noskowskiego (kompozycja) i Władysława Aloisa (wiolonczela); studiował też za granicą, m.in. u A. Dworzaka. Po powrocie do kraju był profesorem Konserwatorium Warszawskiego i jednocześnie koncertmistrzem, a sporadycznie – dyrygentem w Operze Warszawskiej. Uważany jest za jednego z najlepszych wiolonczelistów w Europie; często występował jako solista w kraju i za granicą. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w getcie warszawskim, gdzie prowadził ożywioną działalność muzyczną. Był organistą w kościele. Po wojnie był profesorem Konserwatorium Warszawskiego. Jest autorem licznych kompozycji, m.in. Uwertury polskiej, Szkiców symfonicznych, dwóch suit baletowych, utworów na wiolonczelę i fortepian. Wydał Szkołę nauki instrumentacji na orkiestrę symfoniczną i wojskową (Kijów 1928) i inne podręczniki. Jego zbiór anegdot muzycznych Odwrotna strona medalu (w rękopisie) zaginął. Był odznaczony wysokimi orderami Rosji, Włoch, Francji, Rumunii oraz Orderem Polonia Restituta.

Autor hasła: Marian Fuks

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand